نويسنده: گئو ويدن گرن
مترجم: بهار مختاريان
ناشر: آگاه
زبان كتاب: فارسي
تعداد صفحه: 196
اندازه كتاب: رقعی – سال انتشار: 1393 – دوره چاپ: 1

14000 ریالجامه‌ی هارلکن و جامه‌ی رهبانی ، کلاه دلقک‌ها و درویشان

درویش به مسلمان صوفی گفته می‌شود که در راه طریقت گام بر می‌دارد. درویش در زبان کردی اورامی فعل امر از درونکاری [پرداختن به درون] است که عملا خودسازی را معنا می نماید. واژه پارسی «درویش» از ریشه‌ای باستانی و برگرفته از واژه‌ای نیاایرانی است که در اوستایی به صورت «دریگو-» (-drigu) به معنای «نیازمند ، گدا» است. این واژه ایرانی احتمالاً با واژه سانسکریت ودایی «آدریگو-» (-adhrigu) هم‌ریشه باشد که صفتی با معنای نامشخص است که به ایزدان گوناگونی اضافه شده‌است. این واژه ودایی احتمالاً به صورت «آ-دریگو-» (-a-dhrigu) واکافت می‌شود که «نا دریگو» خواهد شد ، شاید به معنای «نا فقیر» ، به‌معنای «غنی». وجود این هم‌ریشه ودایی نشان می‌دهد که بنیاد فقرای مقدس آنقدر در میان هندو-ایرانیان اهمیت داشته که در ایران آینده به صورت تاریخی در شکل برادری درویشی و نیز در هند در شکل مکتاب مختلف سنیاسیان (sannyasis) وجود داشته‌است.